Ik schreef over ontspannen, hoe ik me bewust werd van de spanning in mijn lijf en hart. Nadat mijn therapeut de spanning een keer van me had overgenomen wist ik hoe het voelde om spanning af te geven, ontspannen te zijn, spanning terug te krijgen en werd me heel goed duidelijk hoe gespannen ik altijd was.
Ik wilde dus meer, meer ontspannen, meer gaan voelen, meer herinneren, meer verwerken.
Maar… hoe doe je dat. Het hielp dat ik een therapie deed die werkte via mijn lijf. Tijdens elke sessie leerde ik meer over hoe mijn lijf voelt. Therapeut legde steeds een hand op mijn buik en dan ook onder mijn rug of waar dan ook. Altijd aan beide kanten van mijn lijf een hand. Zo kon ik gaan voelen wat daar tussen zat. Want in het begin kon ik mijn lijf niet zomaar voelen, ik voelde pijn (vaak), en voor de rest had ik gevoelsmatig geen lijf. Dat is bizar hoor, ik wist dat ik benen had en die functioneerden ook wel min of meer maar ik voelde ze alleen als ik pijn had. Verder niet. Als je gaat ontspannen ga je voelen en zeker als daar dan een therapeut zijn handen letterlijk op legt. Hij wist altijd de blokkades te vinden, daar waar de herinneringen zaten, of de pijnlijke plekken, veroorzaakt door eenzaamheid en afwijzing. En die plekken gingen dan pijn doen. Achteraf snapte ik pas dat mijn lichaam pijn gebruikte, omdat ik dan herkende dat er wat was. Andere signalen kwamen toen helemaal niet door. Ik leerde dat als ik rustig bleef, en ging visualiseren wat er tussen de handen van therapeut gebeurde, er dingen op gang kwamen. Ik ging beelden zien, of rook dingen, of kreeg filmpjes in mijn hoofd. Meestal waren dat niet de vrolijkste dingen en hadden ze direct te maken met trauma’s en andere vervelende gebeurtenissen. Als ik wilde (en het me lukte) gingen we erover praten. We vonden altijd een weg om die gebeurtenis te verwerken, te integreren in mijn bewustzijn en te accepteren. Soms niet direct, er waren wat pittige dingen bij waar ik een aantal sessies voor nodig had. Maar bij elke keer dat we er mee bezig waren werd er een stukje opgeruimd, al was het maar een molecuul groot. En elke keer als er wat werd verwerkt kwam er ruimte. Die ruimte werd direct ingenomen door het gevoel dat er nodig was om dat stukje te helen, ontspanning, vrijheid, openheid, liefde.
Vandaag mocht ik iemand begeleiden in dat zelfde traject, pijn voelen, toelaten, bekijken, verwerken en vervangen door een fijne emotie. Ontroerend en prachtig en krachtig en kwetsbaar, alles tegelijk. En met deze heling, dit accepteren van gevoelens, werd er ook weer een stukje in mij geraakt. Het is prachtig om hiervan getuige te mogen zijn!

Vorig stukje
Volgend stukje