Bij dit soort dingen, waar gebeurtenissen zo feilloos op elkaar aansluiten, alsof ze speciaal ontworpen zijn om mij verder te laten komen in mijn proces, ben ik altijd (en zeker nu) diep dankbaar voor deze mensen die (ongeweten) precies doen wat ze moeten doen om me verder te helpen. Mijn dank hiervoor is heel groot.

Het blijft een dingetje, mijn stem gebruiken. Ik was op een cursus, niet zo lang geleden, en daar werd steeds weer gezegd (tegen iedereen) dat we gehoord mochten worden, dat we geluid mochten maken en we er mochten zijn. Helemaal goed. Echt helemaal goed en heel noodzakelijk want wat zijn er toch verschrikkelijk veel mensen die nooit gehoord mochten worden en die voelen dat ze er niet mogen zijn. Enfin. Ik deed mijn best, ik probeerde het uit mijn tenen te halen, uit mijn buik, mijn achterste, maar afgezien van wat gepiep werd het helemaal niks. En ondertussen werd ik geïrriteerd, door de mensen die het wel konden en die ik zo goed kon horen. En door de mensen die hun best deden om ook mij zover te krijgen. Vermengd met schuldgevoel omdat ik weet dat ze me alleen maar willen steunen in mijn ontwikkeling, werd ik langzaam toch wat pissig. Daar is veel voor nodig en het uiten doe ik niet snel, meestal is het gevoel ook snel weg. En toen was er dat moment dat nog iemand me aanmoedigde, van wie ik het op die manier niet verwacht had, omdat er altijd volledige acceptatie is van wat er is of niet is. Dat hielp me over de lijn en ik smeet de woorden dat hij niet te zeggen had wat ik moest doen, om zijn oren. Wat een opluchting!
Toen snapte ik (eindelijk) het hete hangijzer. Altijd heb ik stil moeten zijn over dingen die wezenlijk pijnlijk waren, altijd werden mijn kreten gesmoord terwijl ze hadden moeten doorklinken tot kilometers ver………… en dan nu zoveel nadruk op dat het goed voor me is om geluid te maken, om me te laten horen, dat wringt. Maar ik snap nu wel waarom ik me nog steeds niet kan laten horen. Bij stemwerk, of bij andere werkvormen waar je gestimuleerd wordt om je stem te gebruiken, is er wéér iemand anders die bepalen wil wat ik doe, en of ik gehoord mag worden (voor mijn gevoel dan he). En alles in mij wil dat niet. Ook al weet mijn verstand dat het goed is, ook al heb ik vol vertrouwen in de mensen die het begeleiden en bij me zijn, alles in mij gaat op de rem. Ik wist dat het gevoel volledig bij mij lag. Bij geen enkele workshop heeft iemand mij gedwongen, niet bij het stemwerk na het halfjaarlijkse zingen, niet bij het stemwerk uit het andere stukje hierover, niet bij deze workshop. Het lag aan mij. Het was het verbod van vroeger dat me eerst in de greep had en daarna de totale weerstand waarvan ik niet voelde dat het weerstand was omdat ik mezélf nog niet vrij genoeg voelde om te bepalen of ik wil gillen of zingen.
Want ik mag het zelf weten. Niemand vertelt me meer wat goed voor me is of wat ik mag of niet mag. Ik bepaal zelf wat ik vertel en hoe en wanneer en op welke manier, of ik zwijg, of dat ik zing of neurie of kreun of gil.
Ik mag dat zelf weten!

En dus (want zo werken die dingen) had ik twee dagen later weer een cursus, een ietwat andere. Het ging om ademhaling en het is wonderbaarlijk wat je met verschillende manieren van ademhaling kunt doen. Op het eind zaten we in een kring. Het was een simpele manier van ademhalen maar op de uitademing mocht je een geluid maken…….
Gelukkig mochten we ook onze wijsvingers in onze oren stoppen. Ik zou dus alleen door de workshopgeefster en mezelf gehoord worden. Omdat ik weet dat zij al heel veel dingen gehoord heeft, vond ik dat niet erg. De andere deelnemers zouden mij niet horen. Het heeft moeite gekost maar ik heb geluid gemaakt, zelfs wat toonvariatie er in gedaan en ik vond het een geweldig gevoel.

Ik was, en ben, reuze trots op mezelf. Omdat ik geluid heb gemaakt, omdat ik voelde dat ik de vrijheid heb om stil te zijn, maar ook de vrijheid heb om me te laten horen.

Vorig stukje
Volgend stukje