Toen ik op die dag, nu zo’n 10 jaar geleden, opeens een herinnering kreeg die ik nog niet kende, wierp die me tamelijk van mijn sokken. Ik, die dacht dat ik hetallang had verwerkt, ik, die alle herinneringen immers al had, ik, die vond dat ik van geluk mocht spreken omdat het bij mij allemaal wel mee viel, ging op dat moment volkomen onderuit. Het viel niet mee. Ik werd me bewust van dat er nog veel meer herinneringen lagen te sluimeren in mijn onbewuste, keurig verdrongen en weg- gedissocieerd. Ik werd goed opgevangen, maar het advies was toch om naast de alternatieve therapie die ik deed voor mijn whiplash, een reguliere psychiater te zoeken. Dus ik ging welgemoed het internet op en begon te zoeken. Ik heb denk ik een stuk of 6 kennismakings-gesprekken gehad en met de laatste ging ik in zee. Het was een vrouw die genoeg ervaring had, wist waar het over ging. Wat me vooral van haar bij gebleven is, is dat ze me direct aan de medicatie wilde zetten, anti-depressiva. Omdat ik niet depressief was wilde ik dat niet. Ze zei me dat ik het anders niet zou redden in het verwerkingsproces. Na dat eerste consult zei ze dat het met mijn geschiedenis moeilijk zou zijn om er ooit bovenop te komen en dat het altijd moeilijk voor me zou blijven om gewoon te functioneren. Ik had haar nog lang niet alles verteld, dus de rest hield ik maar voor me. Van het traject bij haar is me vooral bijgebleven dat ze precies wilde weten wat er in de alternatieve (craniosacraal) therapie gebeurde en dat ze erg somber was over mijn prognose. Met de diagnose van een chronische, meervoudige post traumatische stress stoornis, een reactieve depressie en hechtingsstoornis vond ze dat ik weinig kans op herstel had.
Ik had daar een heel andere opvatting over en gesteund door mijn andere therapeut hield ik aan mijn mening vast dat ik na verwerking een blij mens kon worden met een mooi leven. Na een half jaar heb ik de therapie bij de psychiater beëindigd en ben verder gegaan op mijn manier. Craniosacraaltherapie, sport, buikdansen, schilderen en leren wat ik leuk vind en wat niet, energetische therapieën, forums waar ik prachtige mensen leerde kennen en steun van familie en vrienden hebben me gebracht waar ik ben. De laatste jaren heb ik geen therapie meer maar ben wel bezig geweest met mijn persoonlijke ontwikkeling omdat ik dat leuk en fijn vind.
Het is 10 jaar na die doorbrekende herinnering en het was niet makkelijk, maar ik ben heel gelukkig en heb een prachtig leven voor mezelf opgebouwd.

Ik hoop dat lotgenoten zich niet meer laten wijsmaken dat er geen goed leven mogelijk is na misbruik. Ik hoop dat jullie weten, voelen, dat je meer kunt dan je denkt, dat je kunt bereiken wat je wilt. Het gaat niet vanzelf, het is keihard werken en het doet zeer, maar het is mogelijk om gelukkig te worden.

Vorig stukje
Volgend stukje