Bijna twee jaar geleden schreef ik deel 1 over de toekomst die altijd NU begint. Sindsdien is er zoveel veranderd, ben ik zoveel veranderd. Ik schreef toen, dat ik vergeten was bij mezelf te blijven en dat ik nog beter mocht leren in contact met mezelf te zijn, te voelen en te doen wat ik graag wil.
Ik denk zelf dat ik daar de afgelopen tijd heel aardig in geslaagd ben. Ik voel me een heel ander mens, doe andere dingen, voel me anders en gedraag me anders. En ik blijf bij mezelf.
Ik leerde het oordelen af (voor zover een mens dat ooit vermag af te leren) dus ik ga niet zeggen of het beter of minder goed is, ik ben veranderd en dat is wat het is. 
Ben ik altijd gelukkig? Nee, heel vaak wel maar ik heb nog mijn ups en down’s.
Altijd blij? Zelfs dat niet. Er zijn dagen dat ik gewoon keihard geconfronteerd word met de wereld en de mensen die nou eenmaal zijn wie ze zijn, mensen die dingen zeggen en doen die me raken, gebeurtenissen die weerslag hebben op hoe ik me voel.
Mijn grote vriend die langs kwam omdat ik soms even een schouder nodig heb, had sterke armen en troostende wijze woorden. Iets over emoties en loslaten en de liefde voelen die altijd in me zit. Hij heeft gelijk maar soms kom ik daar niet verder mee. Soms kom ik gewoon niet verder met universele en onvoorwaardelijke liefde, soms wil ik gewoon een lief waarvan ik mag houden, wil ik voelen dat er iemand om me geeft, wil ik een fijne woonplek, met ruimte en uitzicht en vrijheid en wat nuttigs om te doen.
Vroeger, toen ik tot over mijn oren in de verwerking zat, dacht ik dat als dat voorbij was, ik alleen nog maar blij en gelukkig zou zijn, dat de wereld een andere plaats zou zijn.
Dat is niet zo.
Ik hoopte dat die buien van er niet over heen kunnen kijken, voorbij zouden zijn als ik alles verwerkt had. Maar wat is dat, alles verwerkt?
De herinneringen zijn geworden als een soort foto’s in een album dat ik nooit meer bekijk. De triggers zijn nog maar met weinig, de meesten niet eens meer in staat om me mijn wenkbrauwen te laten fronsen. 
Maar er zijn van die dingen die maken dat ik me voel als vroeger, twijfelend aan wie ik ben, wat ik wil, wat ik voor anderen beteken, hoe het verder gaat, de weg die ik mag lopen. Twijfel of ik het goed doe, de juiste dingen kies om te doen, aan mijn vermogen om los te laten en in werkelijke vrijheid te leven. Deze dagen, met twijfel aan ongeveer alles, zijn nog steeds moeilijk.

Gelukkig heb ik een soort recept:
Ademhalen is de basis, langzaam, rustig en diep zeker 5 minuten heel geconcentreerd richting buik ademen. Dit mix ik met een kleine dosis terugkijken naar vroeger, niet te lang, dan wordt het hele zooitje bitter, maar net lang genoeg om te realiseren hoe donker het toen nog was.
Ondertussen mag ik tranen laten lopen naar wens en smaak.
Dit geheel laat ik even sudderen met wat muziek om op te dansen of mee te zingen.
Dan voeg ik wat van het positieve van het heden toe, een grote schep dankbaarheid en als ik nog wat liefde en plezier kan vinden mag dat er ook in. Nog wat zachtheid voor mezelf, liefst met gulle hand erbij mikken en als laatste de gedachte erbij doen dat dit over gaat, dat het alleen nog maar beter wordt.
Bij mij resulteert dit eigenlijk altijd in een glimlach en ontspanning. Als ik zover ben, dan kan ik er meestal weer overheen kijken, zien dat het eigenlijk nergens over gaat behalve over angst. 
En angst, dat gaat dus al helemaal nergens over. 
Als ik zover ben, dat ik weer kan proeven dat het gebakken lucht is, dan kan ik het los laten en de vrijheid waarnemen om te kiezen voor mezelf fijn te voelen in het hier en nu.

 

 

 

Vorig stukje
Volgend stukje