Het thema is: hoe maak jij het verschil?

Kindermishandeling is eng, de meeste mensen lopen er met een boog omheen, vinden het een zaak van ouders en andere familie en vaak is er angst voor wraak als je een melding doet.
Ik snap het, ik snap het echt. Maar: met een melding kun je een kind, meerdere kinderen, een wereld besparen die bestaat uit ellende.
Het beeld wat mensen hebben van mishandeling en misbruik is vaak nogal gematigd, een kind dat een klap krijgt in de supermarkt, of wat gefriemel van opa aan een hummeltje. Erg zat hoor, laat dat duidelijk zijn.
Maar ook hier in ons eigen veilige land zijn er kinderen die elke dag in elkaar geslagen worden, bewerkt met riemen, die geen eten krijgen, die wonen in de kelder, soms letterlijk aan de ketting. Misbruik is meer dan gefriemel, het is keiharde verkrachting van veel te jonge kinderen, het is pijn en littekens.

Maak jij het verschil? Ben jij de held die de arts belt, die aan de bel trekt als een kind nooit buiten speelt, altijd ziek is, schuw is, niks durft?
Ik hoop dat ik onder mijn FB vrienden veel helden mag tellen.

Wat ik doe? Ik heb al aardig wat keren gezorgd dat misbruik en mishandeling stopte, in families, op verenigingen en in de klinieken waar ik werkte. Eng? Ja, soms wel. Vaak ook niet. Bij mij was het voldoende de kinderen echt te zien, ze in de ogen te kijken, de wereld van pijn daarin te voelen.
Het is eigenlijk nooit voorgekomen dat ik hulp inschakelde terwijl het niet nodig bleek te zijn.
Wat wel regelmatig is voorgekomen is dat een puber, jong volwassene, me jaren later bedankte voor het ingrijpen en mijn steun. Niet dat dat nou belangrijk is, maar het is toch fijn te horen dat ik een kind geholpen heb.

Als je ooit twijfelt of je actie moet ondernemen, doe het dan alsjeblieft.

 

 

Vorig stukje