Ik had ooit een auto-ongeluk, deze maand 20 jaar geleden. Daarna had ik pijn, wist amper dat ik op de wereld was en al helemaal niet wat ik daar nog moest, maar de lichamelijke pijn was alles-overheersend en maakte van mij een kreupele die soms amper kon lopen. Medicatie werd mijn trouwe metgezel, pijnstillers, ontstekingsremmers, alles werd in mijn mik geschoven om enigermate te kunnen functioneren. Dat werkte dus niet. De dagelijkse dosissen werden hoger en hoger. De ene pil werd verruild voor de andere in een poging het onder controle te krijgen. Ik ging in revalidatie en mijn lijf werd sterker. Mijn pijn, daar veranderde helegaar niets aan.De huisarts wilde me opiaten voorschrijven. Dat wilde ik niet, werken met verdovende middelen wordt niet op prijs gesteld in de psychiatrie. Logisch. Dus ik ging de alternatieve hoek in. Mijn lijf beloonde me hiervoor met een uur pijnvrij na de eerste behandeling. Ik werd een trouwe klant van de craniosacraaltherapeut, ging de opleiding doen en na een aantal jaar luisteren, voelen, groeien, verwerken en heel veel huilen was ik van mijn pijn af. Top natuurlijk! Ik ging verder het alternatieve cirquit in en begon met leren over energetische behandelingen, Reiki, Shamballa, Reconnective healings, noem het maar op, ik deed het met groot plezier en de pijn bleef voor het grootste deel weg. Na een aantal jaar ging ik er door allerlei omstandigheden minder mee doen. Ik mediteerde niet meer, stenen stapelen was een uitzondering geworden, behandelingen gaf ik zelden en ik was al met al weer erg bezig met alle aardse dingen zonder goed naar mezelf en mijn lijf te luisteren. Ik was voortdurend moe (nee, alles was goed, van voor tot achter gekeurd en getest), werd steeds minder mobiel en de pijn kwam terug. Eerst zo zachtjes dat ik het amper merkte maar later was het weer een vertrouwde dagelijkse metgezel. Ik kon steeds minder.
Vorig jaar om deze tijd was een heel heftige tijd voor me. Verdriet om mijn tantes ziekte, om alles wat er verloren ging met het overlijden van deze prachtige vrouw en een aantal verhuizingen maakten dat ik helemaal niet meer naar mijn lijf luisterde, ik moest dingen regelen, zorgen voor van alles en hoewel ik me langzaam begon te realiseren dat ik mezelf stuk liep, vond ik dat ik even niet anders kon.
Ergens in mei vroeg ik bij de gemeente een ligfiets met drie wielen aan, zodat ik nog wat zou kunnen bewegen in de buitenlucht. Ik kreeg het prompt toegewezen. Ondertussen kon ik amper 10 meter lopen op een slechte dag, op een goede dag kwam ik soms tot 100 meter. En nog bleef ik doen wat ik deed. Tot de dag dat ik me realiseerde dat ik rechtstreeks op een depressie aandaverde. Nou ligt depressief zijn niet echt in mijn aard en het moet echt bar en boos zijn voor ik zover ben. Op die dag riep ik hulp in van een medium die op afstand behandelde. Prachtig, heerlijk, geweldig. De pijn verdween, ik werd opgewekter, kreeg meer energie, herinnerde me dat ik moest aarden, dat dankbaarheid de helft van het werk is en dat de enige die echt wat kan veranderen, ikzelf ben. Na nog een behandeling heb ik de balans opgemaakt, gekeken wat ik wilde en ook wat ik niet meer wilde en ik heb besloten te gaan leven naar wie ik ben en wat ik werkelijk wil. Ik kwam terecht bij iemand die Touch of Matrix deed. Mijn botjes knarsten over elkaar om hun oorspronkelijke plaats in te nemen en voila, Marjolijn kon weer lopen als een kieviet. Al voor de eerste sessie af was besloot ik deze opleiding te gaan doen. Inmiddels heb ik ruim de helft er van gedaan. De fiets heb ik afbesteld, net als de thuishulp, als ik eens niet lekker kan lopen ga ik kijken wat er is, besteed wat zorg aan mezelf en dan gaat het weer goed. Ergens kwam bij mij wel de vraag op waarom het dan steeds weer slechter gaat en ik weer wat nieuws moet gaan doen.Laatst gaf ik samen met degene die mij mijn eerste Touch of Matrix sessie had gegeven, een groepssessie Touch of Matrix, gericht op het helen van seksueel trauma. Ergens tijdens de nabespreking stond hij met wat moeite op, hij had last van zijn benen. Het verbaasde me. Hij zei: “Ik heb pijn zodat ik me blijf ontwikkelen, blijf zoeken naar wat helpt bij pijn. De pijn houdt me in beweging”.
Het bleef bij me, dit stukje gesprek want ik voelde dat ik daar wat mee mocht. Ik heb bijna nooit pijn meer (jaja, als ik na een sessie ToM overeind kom na een uur op de grond met gekruiste benen). Ik denk dat dat komt omdat ik bezig blijf, de opleiding volg en ik weet zelfs al wat ik hierna wil gaan doen. De pijn zorgt ervoor dat ik in beweging blijf, op zoek naar nieuwe methodes en ideeën en juist dat zorgt er voor dat ik het leven leef dat ik werkelijk wil.

 

Vorig stukje
Volgend stukje