Het goed gaat met me. De verwerking van de trauma’s heb ik, voor zover te overzien, wel gehad. Zelfs de meeste patronen en onwillekeurige systemen zijn er redelijk uit of in mijn bewustzijn en ben ik mee bezig. En toch…

Zondag mocht ik assisteren bij een proefexamen voor een paardencoach. Niet ver van mijn huis is er een opleiding voor paardencoaching, en zoals dat soms loopt, zette iemand op Facebook een oproep om mee te werken. Helemaal leuk natuurlijk. Er is een probleempje bij, ik ben bang voor paarden. Ik geef healings, ook aan paarden. Dat vind ik geweldig, tijdens een healing maak ik contact met een paard, echte verbinding, ga voelen en kijken en geef dan een behandeling. Geen probleem.

Maar als ik zomaar een paard benader doe ik dat met heel veel voorzichtigheid en angst en ben bang voor de grootheid, de tanden en de hoeven. Onverwachtse bewegingen van een paard laten me een halve meter hoog springen. Tegelijkertijd houd ik van paarden, hun absolute voorzichtigheid, compassie en liefde vind ik prachtig. Als een paard me een trauma laat zien, gebeurt dat heel voorzichtig, zodat ik niet zal schrikken van de beelden. Zo behoedzaam en lief. Bovendien roepen ze een gevoel van vrijheid, zelfvertrouwen en kracht op dat ik geweldig vind.

Dus, zoals dat bij mij werkt, wilde ik graag meedoen en eens kijken hoe dat was. En, zoals dat nou eenmaal werkt, was het wat confronterender dan ik verwacht had. Na de ontvangst met koffie gingen we de bak in. Degenen die voor mij waren gingen echt grondwerk doen met het paard dus de schrik schoot me in de knieen, want daarvan heb ik geen kaas gegeten. Toen ik aan de beurt was heb ik verteld wat ik graag wilde en we gingen bezig. Ik vond het tijd om eens te kijken hoe het precies zit met mijn angst. Ik wilde wel eens alleen met een paard daar lopen, zonder halster, zonder wat. Het is me uiteindelijk gelukt, het paard braaf achter me aan.Toen vond ik het ook wel mooi geweest. Ik was wel blij met het resultaat maar het proces vond ik best lastig te accepteren. Want toen ik zover was dat ik alleen met het paard in de bak durfde te staan en haar vroeg me te volgen, deed ze dat niet. Ik liet immers zoveel verschillende signalen door elkaar heen zien (en hield andere dingen verborgen voor haar) dat het arme beestje niet wist wat ze moest doen en ze deed dus maar niks. Ze bleef staan en dat was voor mij een behoorlijke confrontatie, ze wilde niet met me mee, luisterde niet naar me en vond het blijkbaar maar niks. Zo, dat haalde mijn zelfvertrouwen behoorlijk onderuit. Mijn coach zei dat ik misschien beter eerst eens echt contact kon gaan maken en dat deed ik. Gewoon, vanuit mezelf (dus geen laagjes zekerheid over de onzekerheid heen geplakt, geen healer zijn er tussen gezet, gewoon als ik-zelf) en toen kwam er verbinding en liep ze met me mee, gewoon omdat ik het graag wilde, keurig achter me aan, contact zoekend met mijn lijf. Na een klein rondje had ik het wel gehad en heb gevraagd de sessie af te ronden, zodat ik mijn trillende benen rust kon geven. Uiteindelijk heb ik mijn doel bereikt en daar ben ik blij om. Maar onderweg ben ik toch weer geconfronteerd met wat nawerkingen van mijn systemen en verdedigingsmechanismes. In het nagesprekje werd even duidelijk waarom het paard niet zomaar met mij de bak wilde doorlopen. Gelukkig was het niet omdat ze me niet aardig vond en me niet wilde kennen, of me niet hoorde (hoezo oude kwetsuren over afwijzing en niet goed genoeg zijn), maar omdat ik zoveel verschillende signalen afgaf. Toen ik inwendig stond te trillen van angst en ellende omdat het paard niet mee wilde lopen met me, zag alleen degene die me coachte het aan me af. De mensen die zaten te kijken hebben niet gezien dat ik bang was. Ik had het wel verteld maar dit was niet te zien geweest. Ik aaide het paard gewoon, stond er dichtbij en aan niets van mij was te zien dat ik stond te trillen. Dit werd me verteld in de nabespreking en ik heb uitgelegd dat het tonen van angst iets is wat ik niet wil en slechts heel moeizaam kan (mechanisme 1). Angst laten zien kan juist die dingen uitlokken waar ik bang voor ben, zo ken ik dat tenminste.
Ik aaide het paard, zeiden ze, alsof er niks aan de hand was. Ja, natuurlijk, zodra het paard in beweging komt kan ik dat voelen als ik haar aai. Ik hoef haar niet eens te zien, zolang ik een paar vingers op haar heb, kan ik het direct voelen(verdedigingsmechanisme 2 is dat). Vroeger hield ik alles in de gaten, wist waar iedereen was, hoe iedereen zich voelde en waar het gevaar lag. Erg handig trouwens in het groepswerk, maar wel vermoeiend in het dagelijks leven. Een hand ergens op is dus een simpele manier van alles in de gaten houden en ik hou dan de rest van mijn zintuigen over om de omgeving in de gaten te houden. Altijd handig, tenslotte weet je maar nooit.

Bovendien, als je heel dichtbij de bron van je angst blijft, heb je meteen mechanisme 3 te pakken, als je bang bent voor iets kun je er beter dicht naar toe gaan en vriendjes zijn, dat helpt om aanvallen te voorkomen (if you can’t beat them, join them). Het was confronterend voor me om te merken hoe ik in een redelijk veilige setting (allemaal aardige vrouwen en geen triggers) toch heel snel in oude patronen terug viel. Ik wist het, merkte het direct en met een beetje aanmoediging kon ik het loslaten en weer mijn huidige zelf worden. Wat me het meest raakte was dat ze niet aan me zagen dat ik bang was terwijl ik vond, dacht, dat het vanaf kilometers ver te zien zou zijn. De jonge vrouw die me op een absoluut lieve, fijne manier gecoached heeft, zag het wel. Voor mij een nadenkertje, laat ik nog steeds zo weinig van mezelf zien als ik bang ben? Zien alleen bepaalde mensen het wel? Wat is dan het verschil, wat maakt dat zij het wel zag en de anderen niet? En wil ik dat veranderen of juist niet?

Ik was eerst teleurgesteld, over het terugvallen in oude patronen. Toch maakte dit juist dat ik kon ervaren dat er weinig voor nodig is om me te laten teruggaan naar mijn nieuwe zelf zeg maar, de vrouw die verwerkt heeft, behoorlijk stevig staat en weinig last meer ondervindt van het misbruik van vroeger. Deze ervaring maakt dat ik weet dat ik dat volgende keer ook alleen kan, en dat is een heel fijn gevoel.

Vorig stukje
Volgend stukje