De handen van Therapeut zetten dingen in beweging, binnen in mij. De eerste tijd was het vooral nodig dat mijn lijf in beweging kwam. Niet in de zin van sport, want ik was heel ijverig in die tijd met fitness, drie keer per week hing ik aan het ijzer zoals ze dat noemen. Ik was slank en gespierd en sterk. Maar er was een stilstand in me, binnen in mijn lijf, in mijn hart en mijn ziel. Therapeut legde in het begin zijn handen vooral op mijn buik. En mijn buik ontdooide, er kwam beweging in. Ik kon nog niet zo goed merken wat ik voelde en wat er gebeurde, dus mijn lijf hielp me daarmee, mijn darmen begonnen te rommelen en borrelen als Therapeut me aanraakte. Al snel begonnen ze dat ook te doen als iemand de naam van Therapeut zei, of ik erover vertelde aan vriendinnen. Het duurde een tijdje maar toen begon er meer te ontdooien, andere organen, maar ook de herinneringen. Alles wat zo mooi begraven was onder het ijs, kwam langzaam bovendrijven.
En dan zat ik dus opeens met een herinnering die aan de oppervlakte dreef en waar ik iets mee moest. Zo’n drijvende herinnering is namelijk niet fijn, het veroorzaakt huilbuien, teneergeslagenheid en soms zelfs boosheid en zelfverwijt.
Gelukkig wist Therapeut daar wel mee om te gaan en leerde mij dat ook. Mijn lijf, dat ik zolang genegeerd had, zolang alleen als omhulsel had gezien, bleef aangeven dat het nog niet allemaal verwerkt was. Ik kreeg last van allergieën, van allerlei kwalen en pijntjes die ik nooit eerder had. Mijn benen weigerden vaak dienst, ik werd me er van bewust dat i veel signalen niet doorkreeg: ik kon vreselijk te keer gaan over kleine pijntjes, maar de grote, heftige pijnen kwamen niet echt door, het leek soms of ik in een wettenwereld leefde. Vreemd natuurlijk. Maar het bleek dus dat ik ook lichamelijk dissocieerde en bepaalde signalen automatisch uitschakelde. Ik kon emoties uitschakelen, maar ook het gevoel in of functies van mijn lijf. Nou is dat handig als je misbruikt wordt, maar niet meer in de tijd daarna.
Ik voelde leuke dingen ook niet, of niet zo goed. Ik kon ook niet ontspannen.
Mijn lijf liet me dit allemaal gewaar worden. Dat was een heftige periode, met veel pijn, veel ziekte, veel dingen die ik niet meer deed, niet wilde doen of niet meer kon doen.
Tegelijk was datzelfde lijf juist de wegwijzer in dit proces, Therapeut en ik hoefden alleen maar goed te voelen naar wat het lijf aangaf, dan kwamen we vanzelf verder.
We zijn er lang mee bezig geweest, honderden malen ben ik bij hem geweest maar het heeft een wereld van verschil gemaakt en was de eerste grote stap naar heling.

Vorig stukje
Volgend stukje