Jaren geleden besloot ik niet meer te liegen, gewoon echt niet meer. Nou loog ik al niet veel, maar ik heb daar een bewuste beslissing over gemaakt en hou me daar behoorlijk aan. Het is niet altijd makkelijk, een vriendin die trots iets laat zien waarvan ik denk: “Oke, leuk voor jou, maar ik vind het niks” vind ik toch lastig om teleur te stellen. Soms draai ik er maar wat om heen en bij echt heel goede vriendinnen kan ik het gelukkig gewoon zeggen. De grotere leugens vind makkelijker, daar begin ik gewoon niet meer aan. Scheelt een hoop denkwerk over wat ik tegen wie heb gezegd, en ondanks dat het nog wel eens moeilijk is om mensen juist bij de grotere dingen de waarheid te zeggen, is het mega ontspannend.
Liegen doen we niet alleen verbaal. Sinds ik niet meer lieg ben ik ook heel slecht in het zogenaamde “neutraal kijken”. In mijn werk was het nogal eens nodig om minstens neutraal te kijken. Op mijn laatste werkplek kreeg ik het niet meer voor elkaar om non-verbaal te liegen als het afdelingshoofd weer eens een beslissing nam die ik schadelijk vond voor mijn cliënten. Hij en ik hebben daar aardig woorden over gehad, wat onaardig afliep. Maar liegen zit ook in de dingen die je wel of niet doet. Bij mij in de flat wordt regelmatig een bingomiddag georganiseerd. Vooral de oudere medebewoners vinden dat geweldig en ik vind het geweldig dat er mensen zijn die het organiseren en die zich inzetten voor een leuke middag voor de liefhebbers. Helemaal goed dus, maar ik ga er niet heen. Ik heb niks met Bingo, ben al jaren bezig met het ontspullen van mijn huis en wil geen cadeautjes winnen. De organisatoren weten dat ook want ik ben daar open over geweest. Als ik naar de bingo zou gaan, zou het voor mij aanvoelen als een leugen. Ik doe dan iets waar ik totaal geen behoefte aan heb terwijl ik de indruk wek dat het me zou interesseren. Ik blijf dus weg.
Er zijn ook dingen die minder simpel liggen. Ik schrijf ik over dingen die heel belangrijk voor me waren en zijn, over hoe ik mijn verleden verwerkte en hoe ik nu in mijn leven sta. Tegelijk doe ik dingen, voel ik dingen die ik niet zomaar deel met alle mensen, zeker niet op internet. Er zijn dus dingen in mijn leven waar ik niet over schrijf. Is dat liegen? Niet echt. Maar het is ook geen openheid. En ik ben voor openheid. Ik ben heel erg voor openheid maar er zijn dingen die ik niet vertel. Want wat als ik met openheid mensen zeer doe, of als ik ongewild, onbedoeld mensen in problemen breng? Dat ik niet lieg, dat is mijn keus. Maar wat als ik van leugens van een ander weet en daar open over ben? Dat is niet eerlijk, niet fair en zeker niet liefdevol naar diegene toe. Dat wringt. Wat nog meer wringt is dat er dingen zijn waarvan ik niet wil dat iedereen dat zomaar van me weet. Want als ik bedenk wie ik wil zijn, dan zou ik nog opener zijn.
Wie weet komt het ooit nog zover dat ik echt helemaal zonder maskers mezelf kan zijn.

Vorig stukje
Volgend stukje