De tweet van Alyssa Milano heeft heel wat veroorzaakt. #metoo als status neerzetten op Twitter, Facebook. We hebben het allemaal kunnen lezen en zien. Ontelbare malen is de #metoo gedeeld. Ontelbare malen. Zelfs in mijn beperkte kring had ik het druk met de mensen erkennen die hun status veranderden. Gelukkig zag ik meer lotgenoten en bewuste vrouwen en mannen hun best doen om iedere #metoo te erkennen. Ik heb heel wat hartjes gezet, meer was ondoenlijk. Al die dappere vrouwen en sommige mannen die de #metoo neer zetten, tegen alle angsten in. Want de angst druipt er vaak nog vanaf. Bang, dat de dreigingen van toen waar worden gemaakt, om alleen te komen te staan, of mishandeld te worden. Bang om bevraagd te worden over wat ze aan hadden, wat ze deden, hoe laat het was en of ze niet wisten dat een vrouw niet alleen over straat mag in het donker, of met jurk aan, of een strakke broek, of een te mooi lijf. Of erger nog, bang dat niemand reageert, niemand erkent, niemand steunt. Want tot mijn afschuw lees ik van een heel aantal mensen die delen, hun status veranderen, hun verhalen en hun tranen delen en geen reactie krijgen. Geen enkele reactie krijgen. Stel je eens voor hoe dat is.Je hebt iets meegemaakt dat levensveranderend is geweest, je leerde de doodsangst kennen, onmacht, pijn, het gevoel niets waard te zijn. Je leerde het schuldgevoel kennen dat je overweldigt zodat je met je haat geen kant op kunt. Misschien leerde je eerste hulp kennen die je moest bezoeken voor je verwondingen, leerde je de zware gang door het rechtssysteem kennen. Je hoorde de vragen, probeerde de verwijten niet te horen, probeerde redelijk te blijven want slachtoffer zijn is iets wat men liever niet ziet, dapper blijven! Je leert er niet meer over te praten buiten de therapie (als je die krijgt) en je leert leven met de eenzaamheid. Ik denk dat er weinig slachtoffers van seksueel geweld zijn die de eenzaamheid niet kennen. Langzaam pak je je leven weer op. Bij de een gaat dat sneller dan bij de ander.
En dan, jaren later misschien lees je de tweet en je deelt je status met #metoo. En niemand reageert. Je vrienden niet, je familie niet, je collega’s niet. Niemand. Wat een eenzaamheid. Ik krijg er kippenvel van. Die eenzaamheid, die kennen we immers al. De #metoo is er juist voor om die eenzaamheid te verdrijven, om eindelijk te ervaren dat we met meer zijn, in feite met ontelbaren zijn. En hoe triest ook, ik ervaar het als steunend. 
Er zijn velen die niet reageren op #metoo. Iedereen vanuit haar/zijn eigen gevoel en redenen. Bij veel mensen maakt het emoties los die ze liever niet ervaren, komen de herinneringen naar boven die ze met tamelijk wisselend succes proberen te vergeten. Dat is naar en heel confronterend. En ik snap dat ze niet alle ervaringen willen lezen, niet eens de # willen zien. Ik snap het echt. En toch ben ik zo blij met de afgelopen dagen. In elk geval zijn er veel mensen die zich gehoord voelen, gezien voelen. Mega belangrijk want daardoor krijg je kracht. Er zijn veel mensen die zich bewust zijn geworden van de hoeveelheid slachtoffers, van alle dingen die ervoor zorgen dat een mens zich niet veilig voelt op straat, op het werk, in hun eigen huis. Er zijn mensen zich bewust geworden van hun aandeel, hun daderschap. Mensen zijn zich bewust geworden van de enormiteit van het probleem.
Eindelijk.

Er zijn mensen die zich afvragen wat ze kunnen doen om zo groots en zo diep leed te erkennen. De meeste mensen hebben geen idee hoe ze kunnen reageren. Wat ze kunnen zeggen. Ze hebben geen idee en staan onmachtig, misschien juist als ze zelf dit verdriet ook kennen. Het is simpel.
Als je nou zo een status ziet van iemand die veel verdriet heeft, neem dan even de moeite om naar het hokje opmerking plaatsen te gaan, daar op de emoticon te klikken en naar believen een emoticon uit te zoeken die laat zien dat je meevoelt. Meer hoeft niet. Je hoeft geen lappen tekst neer te zetten, je hoeft niet inhoudelijk te reageren, er is geen uitleg nodig, geen lijst met adviezen. Gewoon, simpel een emoticon.

 

 

Vorig stukje
Volgend stukje