Die kreet van een bekend merk shampoo ken je waarschijnlijk wel. Ik vond het altijd onzin, die kreet, wat heeft shampoo nou te maken met je waarde als mens?
En toch, nu denk ik daar iets anders over.
Ik ben pas geleden weer verhuisd, de derde keer in twee jaar en het is geloof ik de 20ste keer in mijn leven. Omdat ik zo vaak verhuis heb ik geleerd altijd rekening te houden met de volgende keer. Verhuisdozen gooi ik niet weg, die bewaar ik. Een deel van mijn spullen zit altijd in kratten, lekker makkelijk, kun je zo oppakken en in een volgend huis neerzetten. Gordijnen zijn lang en breed zodat ze eigenlijk in elk huis passen. En als ze echt niet passen in het volgende huis, dan misschien toch later nog eens wel, dus bewaren maar. Verhuizen is namelijk een dure aangelegenheid.
Bij deze laatste verhuizing heb ik het zeil uit het vorige huis meegenomen. Zeil leggen kan ik inmiddels wel ongeveer, dus heel handig en lekker zuinig. Het was lastig tijdens de verhuizing, om alles zo te doen dat het zeil in het nieuwe huis eerst gelegd werd en daarna pas de spullen naar binnen gingen. Tijdrovend en energie vretend was dat, net als later het bijsnijden en inpassen van de reststukken. Maar goed, al met al was ik weer ingericht.
Toen kreeg ik bezoek en keek ik door hun ogen naar mijn huis. Naar de koelkast die vanwege de herrie die hij maakte, verbannen was uit de open keuken en 6 meter verder tamelijk onhandig in het washok stond. Naar de vloer die met stukken aan elkaar zat, naar de gordijnen die te lang waren maar niet lang genoeg om op de grond te komen.
Ik keek door hun ogen en zag dat het ook chaos was. Ik hou niet van chaos, het maakt me in de war. 
Na wat gepraat, gepeins en introspectie, heb ik mezelf eens stevig de oren gewassen en ging bezig. De koelkast en de vriezer mochten als eerste met pensioen en werden vervangen door een koel/vriescombi die lekker rustig voor zich uit staat te zoemen in de open keuken. Geen heen en weer geloop, geen herrie en wel veel ruimte. Daarna heb ik opgeruimd, er ging van alles naar de kringloop en natuurlijk naar de stort. Het huis werd leger, er kon een kast weg bij gebrek aan vulling, ik organiseerde van alles net wat anders en creëerde daarmee lege ruimte in kamers, kocht gordijnen en maakte ze op maat. Ik kocht lampen die ik mooi vind en ik verheug me erop te zien hoe ze staan. En uiteindelijk bestelde ik nieuw zeil voor de huiskamer. Ik vind het prachtig en het wordt aan 1 stuk gelegd, door mannen die ervoor geleerd hebben, geen geklungel van mij met de kans op net verkeerd afsnijden. 
Wat dat alles te maken heeft met de shampoo? Ik ben gewend om het te doen met wat ik heb, wat er is. Want veel geld uitgeven aan de inrichting van een huis is iets dat tamelijk onnuttig is als je vaak verhuist. En belangrijker nog: waarom zou ik er moeite voor doen, waarom zoveel geld uitgeven voor mezelf? De vraag of ik het waard ben om veel geld uit te geven voor mijn gemak, mijn woonplezier, beantwoordde ik tot een maand geleden heel makkelijk met Nee.
Soms is het omzetten van een knop een pijnlijk proces dat nog lang duurt ook. Soms is het genoeg om bezoek te krijgen en open te staan voor hun mening. Het drong tot me door dat het helemaal niet prettig is om in een huis te komen waarvan zo duidelijk is dat er weinig aandacht is voor het welbevinden van de bewoonster en dus ook voor bezoek. 
Ik realiseerde me dat ik ondanks alle groei van de afgelopen jaren, mezelf nog steeds niet zag als een waardevol mens. Nu ik het eens door andere ogen gezien heb, wat verbanden heb gelegd en oude gevoelens heb losgelaten, kijk ik er anders tegenaan. Ja, ik ben het waard om tijd in mezelf te investeren en in mijn huis, zodat ik me hier fijn voel. Het is in orde om energie en geld te steken dingen mijn leven makkelijker, leuker en mooier maken.
Gewoon, omdat ik het waard ben.

Vorig stukje