Laatst schreef ik een stukje over het loslaten van het verleden. Ik heb de afgelopen jaren veel losgelaten, van pijn tot herinneringen, dingen die ik leuk vond maar die toch veranderden, mensen en spullen die me dierbaar waren, plekken waar ik woonde. 
En verwachtingen, wat heb ik daar veel van losgelaten.
Eén van de grootste verwachtingen die ik had was dat mijn leven gewoon altijd zo door zou gaan, altijd van kuil naar kuil rennend, altijd verwachtend dat de hemel op mijn hoofd zou lazeren, of dat ik zou imploderen. Verwachtingen over hoe ik gezien werd door mensen, dat niemand wilde me leren kennen want dat was ik toch niet waard. Verwachtingen over dat als ik me verheugde op iets, dat toch niet door zou gaan. Of simpelweg de verwachting dat ik jong zou sterven, wat maakte dat ik haastig leefde, bang om niet klaar te zijn ermee voordat ik ging sterven. Ik zat er helemaal vol mee, met dat soort verwachtingen. Veel is er van uitgekomen en fijn was dat niet.
Sinds een jaar is er veel veranderd voor me. De verwachting dat ik elk moment zou doodgaan is weg. Door alle dingen die ik deed om te helen is daar iets grondig in veranderd. Ik verwacht niet meer dat ik zomaar dood ga. En dat is heel fijn.
Maar het brengt iets met zich mee. Omdat ik er niet meer vanuit ga dat het zomaar afgelopen is met me, komt er iets van nood aan een toekomstplan. Omdat ik niet meer van kuil naar kuil ren kan ik de horizon zien, dat geeft ruimte en maakt dat ik verder kan kijken dan ooit. Omdat ik niet denk te imploderen omdat ik dingen niet aan kan, ben ik me er van bewust dat ik de verantwoordelijkheid over mijn eigen leven heb. Daar waar ik vroeger (grijns, tot vorig jaar dus) nog de schuld kon schuiven op misbruik, ongelukken en wat diens meer zij, ben ik nu helemaal zelf degene die mijn leven gestalte mag geven. Dat is spannend, heel spannend. Want ik merk dat ik werkelijk veel wil ervaren, dingen wil uitproberen, kijken wat echt bij me past in het hier en nu en misschien ook later, in de toekomst. En eindelijk, eindelijk leer ik geduld te hebben. Ik weet wat ik wil, en ik weet dat het tijd kost voor het te realiseren is, dat ik die tijd mag gebruiken om nog heel veel meer te leren, uit te proberen, op mijn bek te gaan en om te genieten. Ik leer in rust te zitten tijdens dit wachten, dit voorbereiden van het verwerkelijken van mijn plannen, ideeën en dromen. 
In rust, zonder angst en in volledige overgave aan dat wat is.

 

 

 

Vorig stukje
Volgend stukje