Gisteren ging ik mee naar een workshop over Mesemerisme. Wat dat is? Hypnose op een heel snelle manier realiseren. Ik heb eigenlijk niks met hypnose. Veel te eng geweest altijd, dan moet je je namelijk overgeven en dat was tot voor een paar maanden een groot probleem voor me.
Maar, de tijden zijn veranderd, oftewel ik ben veranderd en overgave gaat in de ene situatie nog wat lastig, in een andere situatie gaat het helemaal vanzelf.
Toen mijn vriendin vertelde over deze hypnosedag, nam ik spontaan het besluit mee te gaan. Later keek ik op Facebook naar wat we gingen doen, had bijna afgezegd maar ik dacht: het zal niet voor niks bij me langskomen.
Vriendin en ik dus achterlijk vroeg op, de auto in en broezen naar een dorp in de prachtige omgeving rondom Zutphen. Daar vond de workshop plaats. We werden hartelijk welkom geheten en daarna werden we een uurtje vermaakt met de theorie over de techniek en de geschiedenis van hypnose.
Daarna kwam het echte werk: oefenen op elkaar. Altijd leuk, bijna iedereen onzeker maar we gingen het gewoon doen.
Mesmer is een man die staarde in een oog van mensen en die gingen dan heel vlot onderuit, letterlijk de hypnose invallend. Tegenwoordig zie je soortgelijks nog bij amerikaanse gebedsgenezers. Het zijn heftige dingen om te zien. Wij begonnen natuurlijk rustig aan, oefenen met aankijken (knipper maar eens een paar minuten gewoon helemaal niet met je ogen) en zo klommen we op tot we gingen oefenen met een staand persoon naar de grond staren. Ik kan je vertellen, het is vreemd. Een wonderbaarlijk iets dat het lukt.
Onder hypnose gaan vind ik moeilijker dan iemand hypnotiseren. Maar ook hier was duidelijk dat het erg ligt aan wie het doet en hoe goed je met elkaar klikt. Ik vond het heel leuk om te doen. Zelf onder hypnose gaan was spannend, toch ergens bang voor het niet hebben van de controle. Tijdens de keren dat ik onder hypnose ging realiseerde ik me opeens dat het aanvoelde zoals conversie een tijd voor me gevoeld heeft. Dat was toen ik leerde om mezelf uit de conversie en dissociatie te halen. Ik lag dan als een verlamd beestje te wachten op wat er verder zou gebeuren, wetend met mijn verstand dat ik eigenlijk, in principe, gewoon direct zou kunnen bewegen als ik daar echt voor zou kiezen. Het moeilijke was om mezelf er gevoelsmatig van te overtuigen dat ik echt kon gaan bewegen als ik daarvoor koos, dat het me echt zou lukken. Zodra ik mezelf toegaf dat ik dat kon, kon ik daadwerkelijk weer bewegen.
Gister, tijdens de hypnose voelde het precies zo. Dat ik gewoon kon doen wat ík wil, als ik die beslissing echt neem, er echt achter sta.
Ik heb het niet geprobeerd gisteren, het was goed om te ervaren dat het hetzelfde gevoel was en ik wist heel zeker dat ik het kon doorbreken als ik wilde. Het was gister goed om te ervaren dat ik er in mag en kan ontspannen als iemand anders even de leiding heeft over of ik ga bewegen.
En vanochtend, tijdens meditatie moest ik opeens denken aan de vraag die me gister gesteld werd: waarom ben je hier vandaag, wat ga je er mee doen? Vanochtend bedacht ik dat er misschien wel een mooie link is tussen het ervaren dat je je uit hypnose kan losmaken en dat je dat kunt bij conversie.
Dus: hoe zou het zijn om mensen precies dat te laten ervaren zodat ze beter om kunnen gaan met conversie?

 

 

 

Vorig stukje
Volgend stukje