Vanochtend vroeg kreeg ik een filmpje binnen via Facebook.

Het begin laat een vrolijk, lief en aanhankelijk jong vogeltje zien, dat door mamma naar de zee begeleidt wordt
zodat hij eten kan zoeken en zelfstandig kan worden.
Prachtig, ondanks de golven van de zee vindt mams dat kind best zelf kan zoeken en naar zee kan.
Gaat ook effies goed en de kleine vindt het prachtig.
Maar dan, opeens, wordt de kleine overspoeld door een golf.

Het arme kleintje heeft daarna de bibbers in de benen en wil niks anders dan terug naar het nest, de veiligheid
vinden en het enge niet meer zien.
Mamma roept en laat zien dat het in orde is maar dat werkt allemaal niet echt.
En toch, op gegeven moment trekt de zee weer en het jonkie waagt zich weer naar zee.
Hyper alert, reagerend op dingen die nog niet eens gebeuren.
Terecht, voor een deel, want tja, de zee is er nog en de golven kunnen nog steeds overspoelen.
Tegelijk zal het kleintje toch wat moeten want anders komt het ook niet goed.
Gelukkig duikt dan de kleine krab op.
Ook die wordt overspoeld en de kleine vogel haast zich er heen om te kijken of alles goed is en ziet dan hoe
de krab het allemaal helemaal goed vindt en op die manier voor doet hoe je de golven kunt overleven en ervaren,
door er in onder te duiken, diep adem te halen en te wachten tot het water zich terug trekt.
De kleine vogel krijgt weer een golf over zich heen maar weet nu wat er te doen is: ademhalen, onderduiken, zich
laten overspoelen en even wachten.
De krab laat dan ook zien wat voor wereld er is in de vloedgolf, een overvloed aan mogelijkheden.
Het kleine vogeltje is daarna door het dolle heen, is niet meer bang, duikt golven in en uit en voorziet de hele
schelpen-pikkende gemeenschap van schelpen die anders verborgen waren gebleven in het zand.
En de vrijheid, de blijheid spat eraf.

Voor mijn lotgenoten zal de metafoor duidelijk zijn.
We werden geboren als vrije vogeltjes tot we een trauma over ons heen kregen.
Daarna is de wereld bedreigend en duurt het een tijd voor we die tegemoet kunnen treden.
Aanmoediging is lief en zeker goed bedoeld, maar het helpt meestal eerst weinig.
En zelfs al gáán we dan weer richting zee, we zijn op onze hoede, gespannen, bang, trekken ons terug bij
de eerste voorbode van een nieuw trauma.
We leven vanuit angst.
Nemen beslissingen op basis van deze angsten, of nemen geen beslissingen meer.
Overleven is amper leven, je leeft niet echt, niet voluit.
Dat weten we best, we voelen het en we willen zo graag anders.
Het is alleen zo moeilijk om die angst los te laten, angst verlamd, houdt je in spanning en zorgt dat je
niet tot rust komt.

Gelukkig komt er voor de meesten van ons een tijd dat we moed genoeg hebben om (vaak samen met iemand die
laat zien hoe het ook kan) de golven over ons heen te laten komen, niet meer te vluchten voor de angst.
Zodat we kunnen zien, voelen, ervaren, dat het ook anders kan.
En dan komt het mooiste: we ontdekken rijkdom in de wereld, die we niet verwacht hadden.
Onder de vloedgolf van angst en trauma en verdriet liggen schatten op ons te wachten.
Een rijkdom waar wij ons van bewust zijn en waar we uit kunnen putten, waarvanuit we ook anderen deze rijkdom
kunnen laten ervaren.

Voor anderen is het vaak moeilijk te begrijpen hoe verlammend angst kan zijn.
Angst maakt dat we ons niet durven te bewegen, geen stappen durven te zetten in het leven, geen beslissingen
durven te nemen en het maakt vooral dat we er vanuit gaan dat wat we ook doen, we het verkeerde doen en we
gigantisch op ons waffeltje gaan, met alle narigheid van dien.
Want dat is wat we kennen.
Dat is onze ervaring.
Het is zó belangrijk dat we mensen tegenkomen die ons laten zien: “kijk, zo doe je dat met die golf, met
overspoeld worden”.
En dat moet 100.000 keer gezien worden, aangereikt worden voor het door ons angstpantser heen kan dringen.
Want we willen wel, maar we voelen het niet, we horen het niet door de angstproppen in onze oren, door de bril
van paniek zien we het niet.
Blijven voordoen!
Ooit, op een dag, als je er al niet meer op rekent, verandert er iets en zien we wat de golf doet, hoe anderen
erin duiken en de rijkdom die eronder ligt.
Op die dag, duiken we het diepe in en beginnen te helen.

 

Vorig stukje
Volgend stukje