Ik ben een DES kind. In het kort: mijn moeder was zwanger van mij en had medicatie nodig om er voor te zorgen dat ik niet voortijdig ter wereld kwam. Later, jaren later, moest de fabrikant van DES toegeven dat er nogal wat bijwerkingen aan dat medicijn zaten. Als DES dochter had ik onder andere een grotere kans op baarmoederhalskanker en ik moest dus elk jaar een uitstrijkje laten maken. Daar ben ik aan gewend en ik wist dat het gewoon moest dus ik had en heb daar meestal niet veel moeite mee. Leuk is het niet maar ja. Tijdens mijn verwerking was telkens mijn uitstrijkje niet goed, ik moest dan na 3 maanden terugkomen, dan werd het weer bekeken en als het rustig was hoefde ik pas na 6 maanden weer en anders werd er een afspraak gemaakt voor een biopsie. Daar verheugde ik me niet op. Ik woonde in Zwitserland en zoals bekend zijn Zwitsers heel grondig dus werd ook telkens gekeken of mijn eierstokken in orde waren. En elke keer weer had ik cystes. Als die niet weggingen zouden ze weggehaald worden. Jarenlang ben ik ongeveer 3 tot 4 keer per jaar naar de gynacoloog geweest. Controle na controle en telkens was het net op tijd weer in orde.
Eén keer was het zover dat ik een biopsie zou krijgen en dat ze gingen besluiten over mijn cystes. Ik was het zo verschrikkelijk zat en ik was zo bang dat het niet goed zou zijn. Ik had therapie, de dag voor het ziekenhuisbezoek en ik vertelde natuurlijk aan Therapeut wat me dwars zat. We gingen op reis door mijn lijf, kijken, voelen, luisteren naar wat er nou met die baarmoeder aan de hand was. Ik stapte in het speciale treintje en werd netjes voor een grot afgeleverd. Therapeut zei dat ik om me heen moest kijken maar ik kon helemaal niks zien van dingen die niet goed zouden zijn. Nou ben ik ook geen arts dus ik wist het niet. Ik keek nog eens en ik werd me er van bewust dat ik voetstappen hoorde en iemand hoorde fluiten, gewoon ontspannen een liedje fluitend kwam er een mannetje om de hoek. Hij had een overall aan, een blauwe. En over zijn schouder lag de breedste bezem die ik ooit had gezien. We besloten om samen mijn baarmoeder en eileiders en alles schoon te maken. Dat was wel effe werk, ondanks de grote bezem want het was me een zooitje daarbinnen! Rondslingerende cystes, nare herinneringen en afgekeurde eieren, het was niet fraai. Na een tijdje waren we tevreden, ik heb hem hartelijk bedankt voor zijn hulp en ben terug mijn trein in gestapt. Het voelde raar, lichamelijk raar. Maar wel goed.
Ik zei nog tegen Therapeut: als die cystes morgen weg zijn bel ik je. Hij zei: dat hoeft niet, ik weet dat ze weg zijn. In het ziekenhuis hebben ze de volgende dag gezocht naar cystes maar ze hebben er geen gevonden. Mijn uitstrijkje was in orde. En dat is zo gebleven. Ik heb ook geen cystes meer.
Ik heb besloten dat ik me nog maar eens per twee jaar laat controleren. Ik vertrouw wel op die bezem, we hebben daar goed werk verricht.

Vorig stukje
Volgend stukje