Veilig voelen bij jezelf, niet meer bang zijn voor anderen, niet meer bang zijn voor dingen die zouden kunnen komen, niet meer bang zijn voor wat er gebeurt als je de controle loslaat.
Ooit had ik therapie. Ik had een tegendraadse therapeut die me niet probeerde wijs te maken dat hij te vertrouwen was, dat hij niet weg zou gaan, dat hij nooit genoeg van me zou krijgen. Hij zei me doodsimpel dat veilig voelen en vertrouwen in mij liggen, dat het niet afhankelijk is van zijn gedrag, maar van hoe ik hem, mezelf en mijn wereld zie. Dat was pittig voor me. Hij moest immers bewijzen dat hij te vertrouwen is, zo werkt dat?!
Nee dus. Vertrouwen schenk je. Een geschenk is iets dat je geeft zonder er wat voor terug te verwachten.  Mijn therapeut liet me ervaren hoe het voelde om zonder spanning te kunnen zijn. Ik mocht zijn handen beethouden en alle spanning naar hem laten lopen. Dat was even wennen maar ik merkte dat het lukte. Hij beloofde dat ik de spanning terug mocht als ik dat wilde en wanneer ik dat wilde, hij zou er op passen. Daar zat ik dan, zomaar op een door de weekse dag, zonder spanning. Het voelde bloot, ongemakkelijk en zó kwetsbaar. Maar ergens werd er een celletje in me wakker dat zich uitrekte en zei: Kijk, hier heb ik op gewacht en het maakte zich groter, breder, steviger. Mijn vertrouwen begon te groeien.

Een andere keer hadden we het over controle afgeven. Nou, dat was iets dat ik gewoon niet deed, tenzij het echt niet anders kon (in een vliegtuig liet ik toch wel de piloot de boel runnen, na enige aarzeling). Dus Therapeut bedacht wat nieuws. Ik mocht leren hoe het was de controle los te laten, hem de controle te geven en mijn angsten en verwachtingen in de ogen kijken. Nou kende ik hem toen al een beetje langer dus ik ging akkoord. Hij heeft me met een riem op de massagetafel vastgelegd. Triggers van alle kanten natuurlijk. Wantrouwen dat braaf in een hoekje gewacht had sloop dichterbij, nestelde zich tegen me aan en fluisterde dat het tijd was om te dissociëren, in paniek te schieten of te gaan gillen. Natuurlijk luisterde ik, het wantrouwen was een vertrouwde, betrouwbare makker in deze enge tijden. Maar Therapeut was dat ook. Ik heb een tijdje liggen knokken met alle impulsen en besloot maar gewoon af te wachten. Hij zou er vanzelf wel genoeg van krijgen en me los maken maar Therapeut had er geen haast mee. Hij wachtte rustig tot alle emoties en gevoelens voorbij getrokken waren en ik me kon ontspannen. Hoe tegenstrijdig ook, het voelde na het eerste begin wel heel fijn. Ik wist dat Therapeut op me zou passen, dat hij er voor zou zorgen dat er niks naars gebeurde. Ik hoefde niet bang te zijn, want hij lette heel erg goed op me. De ontspanning was vreemd, ik kon meer ontspannen dan zelfs thuis in bad (mijn veilige plek) want Therapeut was er immers om voor me te zorgen. Ik hoefde even niet meer voor mezelf te zorgen. De riem hielp me, me te realiseren dat ik niet tegengehouden werd door Therapeut, maar door een beslissing die ik zelf genomen had. 

Het was fijn daar gewoon te kunnen liggen, zonder iets te kunnen, maar vooral zonder iets te hoeven. 

Het leek alsof ik dat voor het eerst zo voelde en ik vond het geweldig. Het losmaken, weer op eigen benen gaan staan en de verantwoordelijkheid voor mezelf terugnemen voelde als loodzwaar. Ik besloot dat ik wilde leren de controle af te geven, dat ik wilde leren me veilig te voelen zodat ik de loden last voor altijd af zou kunnen leggen.

 

 

Vorig stukje
Volgend stukje