Vandaag tijdens een leuke babbel kreeg ik de tip om de column van vandaag te lezen die door een meneer van het Hek geschreven is. Nou ken ik hem wel, hij schrijft wel vaker stukjes. Het ging deze keer over een man die graag wat hogerop wil in Amerika en die wordt tegengewerkt door een vrouw die vindt dat ze aangerand is door hem. Youp heeft daar wat vraagtekens bij gezet die ik kort kan samenvatten onder onbenullig, geen kennis van zaken en een schoolvoorbeeld van victim-blaming (voor wie het wil lezen, even bij NRC op de site kijken, ik mag het natuurlijk niet kopiëren).
Youp vraagt zich af (citaat )“Waarom is ze toen niet krijsend naar haar moeder gerend? Aanranding en bijna-dood! Hallo? Is het geen belediging voor echt verkrachte vrouwen die de rest van hun leven worstelen met de grootste trauma’s?“ (einde citaat (Bron: NRC Handelsblad, Youp van het Hek, 29-09-2018)) Echte slachtoffers, in zijn ogen zijn we dat blijkbaar pas als we direct na het misdrijf gillend naar onze moeders rennen en ons leven lang lijden onder de grootste trauma’s. Wat een onzin.
Nog geen jaar geleden kwam de #metoo op gang. De stroom getuigenissen is nog steeds niet tot stilstand gekomen. Veel slachtoffers hebben op hun manier, in hun woorden, uitgelegd waarom we niet gillend naar onze moeders zijn gerend, wat het met ons doet om verkracht, vernederd, zwaar verwond en bijna vermoord te worden.
Blijkbaar heeft geen van deze berichten de vrolijke, niet grappige stukjes schrijvende man bereikt. Dat is jammer, heel jammer want ik ben er zeker van dat de getuigenissen zelfs hem hadden geraakt. Maar het is niet heel erg, want ondertussen ging het misbruik verder, ging het victim blaming verder en hij krijgt dus gewoon nog alle kansen om zich eens te verdiepen in het werkelijke leed van slachtoffers. En de ontwikkelingen in Amerika leveren een nieuwe # , het heet #whyididn’treportit en heeft ook al aardig wat reacties in Nederland opgeleverd. Zoals de naam al zegt, kan nu iedereen daar schrijven over waarom we het niet aangegeven hebben, waarom we niet naar onze moeders zijn gerend.
Misschien dat de cabaretier daarvan kan leren, over de vooroordelen rondom verkrachting, over de klappen die je krijgt als je het wel verteld, over niet geloofd worden en geen aangifte mogen doen en vooral over de wonderlijke werking van de menselijke geest die trucs verzint om te zorgen dat we niet gek worden door misbruik en verkrachting en die er voor zorgt dat we vergeten, niet alleen details maar vaak zelfs alles van het misbruik. 
Lees de hashtags, grapjesmaker, en vraag eens serieus aan 10 vrouwen in je omgeving of ze de # metoo gebruikt hebben. En luister dan naar ze. Statistisch gezien zijn er dan ongeveer 4 die zouden kunnen toegeven dat ze slachtoffer van seksueel geweld zijn: 4 vrouwen die nu misschien de #whyididn’treportit gaan gebruiken.
Nog geen jaar geleden schreef ik er een stukje over, voor mensen als Youp, die niet snappen hoe het is om slachtoffer te zijn. Je mag het lezen, Youp. (http://www.voeljekracht.org/index.php/impact/ )Terwijl jij het dan leest probeer ik mijn teleurstelling over jouw column te verteren. Want wat val je me tegen hierdoor. Je schaart je met jouw column aan de kant van de blanke, rechtse, rijke, mannelijke elite die samen met zijn vriendjes uit de studententijd kan doen en laten wat hij wil, over de lijven van vrouwen heen. 
Niet fraai Youp, helemaal niet fraai.

 

 

Vorig stukje
Volgend stukje